شب کلاه

اسباب کشی به ورد پرس

2010-11-08T17:48:00.002+01:00

مشترک مورد نظر از اینجا رفته و بلاگش رو به ورد پرس منتقل کرده.

آدرس

http://stockholmers.wordpress.com/

همکار چینی، سرعت کپی، روز آفتابی، خوراک بلغور

2010-09-10T12:44:00.010+02:00

در این زمانی که بنده در خارجه تحصیل می کنم، مردم و اقوام بسیاری رو دیدم و چیزهای زیادی یاد گرفتم. یکی از این اقوام، همکاران و همشهریان چینی هستند.

این بندگان خدا که در هر مملکتی به وفور بسیار زیاد ( منظورم خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر می کنید) یافت می شوند و یکی از سخت کوش ترین، منزوی ترین، قد کوتاه ترین و خوب به نظر می رسه که باهوش ترین اقوام هستند. همه این برادران و خواهران عینک به چشم دارند و معمولاً قدرت تکلم جالبی در زبان های غیر چینی ندارند. البته واضح و مبرهن است که اکثر خوانندگان این وبلاگ این اقوام را به خوبی می شناسند و نیاز به توضیح مفصل تر نیست.

اما یکی از خصوصیات بارز این اقوام سرعت در کپی کردن انواع کالا هاست. این سرعت به حدی است که در بعضی کنفرانس ها و یا بازدید از سایت های تولید در اروپا این برادران و خواهران اجازه ورود ندارند و فقط می تونن عکسهایی با کیفیت بسیار پایین را مشاهده کنند. این قضیه کاملاً جا افتاده که حتی اگر مدیرعامل بزرگترین شرکت چینی هم وارد کشورصنعتیی مانند سوئد یا آلمان بشود، خودش در زمان بازدید فنی از کالا یا بازدید از سایت به رستوران رفته و وقتش را در آنجا می گذارند، چون می داند که نگهبان سایت از ورود او محترمانه جلوگیری خواهد کرد.

این قضیه را تا اینجا داشته باشید تا یک داستان جالب را بشنوید.

در یکی از روزهای آفتابی اخیر در حالی که از دیدن آفتاب در وسط تابستان هیجان زده شده بودم و لبخند بسیار خرسندانه ای ( به لهجه شیرازی: چیلِ باز) را از صبح شفق بر لب داشتم، به همکاران نزدیک پیشنهاد دادم که برای صرف نهار ( ساندویچ کالباسی که از منزل آورده بودم) به محوطه بیرون برویم و از آفتاب تابان در کشوری که همیشه ابری و بارانی و برفی است، لذت ببریم. یکی از همکاران چینی که به تازگی و به مدت دو ماه است از چین آمده نیز با ما همراه شد تا او هم آفتاب ندیده را تجربه کند.

پس از صرف نهار، مثل همیشه گفتمانی در خصوص ممالک مختلف درگرفت و مسئله اجازه ورود نداشتن چینی ها به سایت های تولید کالا نیز مطرح شد و از آنجایی که همکار چینی ما بسیار روشنفکر بوده و بر این قضیه کاملاً واقف بود داستانی را برای ما تعریف کرد که به نظر می رسید تا به آن روز کسی از ما نشنیده بود و به نظر من جالب آمد که در اینجا بنویسم.

قصه از این قرار است که در زمانهای نچندان دور یک هواپیمای جاسوسی متعلق به ایالات متحده آمریکا با یکی دو سرنشین بر فراز کشور چین مشغول پرواز بوده با این فکر که رادارهای چینی قدرت شناسایی این هواپیمای فوق پیشرفته را ندارند، با خیال راحت به جاسوسی تاسیسات صنعتی چین مشغول بوده است. در همین حال این برادان چینی که معلوم نیست تجهیزات شناسایی این هواپیما را از کجا کپی کرده بودند، آن را شناسایی کرده و به او اخطار می دهند که هواپیما باید در یکی از نزدیک ترین فرودگاهها فرود آید. در ابتدا هیچ جوابی از هواپیما دریافت نمی کنند و قضیه به مراجع بالاتر کشیده می شود و پس از تماس وزارت دفاع با وزارت امور خارجه قضیه به تماس با سفارت آمریکا در چین و سپس وزارت دفاع آمریکا می انجامد.

دولت چین مسرانه درخواست فرود هواپیما را می دهد و دولت آمریکا را تهدید به عکس العمل متقابل می کند. در ابتدا دولت آمریکا منکر وجود همچین هواپیمایی شده و از هرگونه مسئولیت سر باز می زند اما پس ازحدود نیم ساعت مذاکره خبر می دهند که این هواپیما از نیروی هوایی آمریکا توسط دو سرباز ملعون دزدیده شده و دولت چین می تواند با وجود سرنشینان آمریکایی که جانشان از هر موجود زنده و نیمه زنده ای در دنیا عزیزتر است آن را مورد هدف قرار داده و منفجر کند.

در این جا همکار سوئدی من با تعجب این سوال برایش مطرح شد که چرا دولت آمریکا که اینقدر جان مردمش برایش عزیز است باید همچین تصمیمی بگیرد، مگر نه اینکه می شد هواپیما را فرود آورد و سرنشینان دزد را مجازات کرد. همکار چینی با لبخندی بر لب به او گفت اگر ما هم مانند شما سوئدی ها ساده فکر می کردیم که آمریکا همیشه راست می گوید و حافظ جان مردم جهان است امروز به این نقطه نمی رسیدیم. اگر تو هم می دانستی که چین قدرت کپی و ساخت این جدیدترین هواپیمای فوق پیشرفته را در کمتر از یک ماه با تجیزات پیشرفته تر و با یک دهم قیمت دارد همین تصمیم را می گرفتی.

دولت آمریکا از ترس اینکه این هواپیما کپی شود درخواست انهدامش را به چین می دهد، اما آنها که باهوشتر از این حرفها بودند این هواپیما را با کمک بیش 10 هواپیمای دیگر تا زمان فرود اسکورت کرده و با سلامت کامل فرود می آورند و پس از یک ماه و بدون هیچ کشمکش سیاسی و خبری آن را به امریکاییها باز می گردانند. البته همراه با یک لبخند موزیانه ی مریض، تا درس عبرتی باشد برای کسانی که شهرت ابرقدرت بودنشان گوش اهالی جهان که هیچ، بلکه گوش خودشان را هم کر کرده است.

همکار سوئدی ما که قدرت تحلیل این گونه مسائل در ذهنش تعریف نشده بود هاج و واج او را می نگریست و آرام آرام خوراک بلغور به همراه سبزیجاتش را می خورد و من با خودم فکر می کردم که در چند سال آینده چین با این همه متخصصی که در بهترین دانشگاهها دنیا مشغول تحصیل و تحقیق هستند و همه مسربه بازگشت به مملکتشان می باشند، به کجا خواهد رسید؟ شما چه فکر می کنید؟

دندونام

2010-07-06T22:50:00.001+02:00

منو گاز بگیر

نمی تونم چون دندونامو در آوردم

ترجمه جالب سخنرانی "دکتر" احمدی نژاد در اصفهان توسط بخش خبری سایت یاهو

2009-12-03T03:10:00.003+01:00

شنیدن سخنان گهربار "دکتر" احمدی نژاد به صورت فارسی خیلی مفرح می باشد و در متون ادب توصیه شده اما ترجمه انگلیسی آن توسط خبرگزاری های خارجی بسی خواندنی است و عکس العمل مردم انگلیسی زبان دنیا پس از شنیدن آن دیدنی :

So we said, 'If you want to give us the fuel, we'll take it. If not, then fine and goodbye

اگر سوخت مي دهيد تحويل مي گيريم اگر هم نمي دهيد شما را به خير و ما را به سلامت

I declare here that with the grace of God, the Iranian nation will produce 20 percent fuel and anything it needs itself

من اينجا اعلام مي كنم به فضل الهي ملت ايران سوخت بيست درصد و هر چيزي كه نياز داشته باشد خودش خواهد ساخت .

باعث بسی افتخار است برای ما ملت ایران که .........
جای خالی رو خودتون پر کنید.
منابع:
پایگاه اطلاع رسانی ریاست جمهوری
بخش خبری سایت یاهو

و این قصه ادامه دارد

2009-09-16T00:02:00.005+02:00

جلوی خونه ما یه دیواره که روش چیزهای زیادی نوشته می شه :
یکی می ره با رنگ سبز روی دیوار می نویسه " ما هستیم "
یکی دیگه می ره با رنگ مشکی کنارش می نویسه " با ولایت فقیه " که تا اینجا می شه " ما هستیم با ولایت فقیه "
همون اولی می یاد کنارش با سبز می نویسه " در خلا " که خلا در لهجه ما یعنی دستشویی، تا اینجا می شه " ما هستیم با ولایت فقیه در خلا "
اون دومی با رنگ مشکی کنارش می نویسه " ء امام زمان " که تا اینجا می شه " ما هستیم با ولایت فقیه در خلاء امام زمان "
و این قصه ادامه دارد . . .

Remember Me

2009-09-15T23:48:00.004+02:00

هستم، همینجام، امروز فردا داره اما هستم، صدای پیانو داره مغزم رو جلا می ده، می خوام باشم تا ببینم کی به کجا می رسه ، می خوام ببینم که آخر این قصۀ سبز چه رنگیه، می ایستم تا ببینم، صدا های بی صدا گوشام رو کر می کنه، خیلی چاکریم خدا، که ما رو نهادی اینجا تا این قصه رو ببینیم، جمعه روز خوبیه ، خودت می دونی چی میگم
مثل زدن یک تیک توی باکس Remember me وقتی می خوایی به یه جای خودمونی وارد بشی که یادش بمونه تو اینجا هستی
پس یادت نره

اروپا 1 - ایران 1

2009-09-02T01:13:00.007+02:00

واسه بنده که تا امروز حداقل 5-6 کشور اروپایی و 4-5 کشور آسیایی رو دیدم، قضاوت در مورد ایران کار سختی نیست.
به نظرم این اروپاییها که همه ما وقتی می خواییم دم از فرهنگ بزنیم اسمشون رو می یاریم، همچین هم آش دهن سوزی نیستن. اگر فرهنگ اینه که بعد از 3 ماه بهترین دوست خارجیتو که باهم 2-3 تا سفر رفتین رو ببینی و تنها حرفی که بینتون رد و بدل می شه "هی" باشه ، می خوام فرهنگ نباشه.
بخدا من از سر دل خوشی حرف نمی زنم ، اما اینجا به اون تمیزی و باحالی که فکر می کنیم نیست . توی خیلی از خیابون ها بوی فاضلاب می یاد، مردم پشت چراغ قرمز ماشین هاشون رو خاموش می کنند ( که خودم تاکسی های ایران رو مسخره می کردم)، واسه نفس کشیدن هم باید پول بدی، تنها چیزی که اینا از ما بیشتر دارن ، تکنولوژی نیست، ادب نیست، هوش نیست، پشتکار نیست، فرهنگ 2500 ساله نیست. تنها چیز کار بر روی علوم انسانی و اجتماعی هست. اینها به بچه هاشون از کودکی با روانشناسی رفتار می کنند، مثلا اگر بچه بیاد بپرسه : بابا جون من از کجا به دنیا اومدم ، باباهه اگر نمی دونه جوابشو چجوری باید بده ، می ره از یک روانشناس می پرسه، اینا اگر چیزی رو نمی دونن از خودشون در نمیارن، از متخصصش می پرسن.
توی جامعه حرف اول رو آموزش علوم انسانی می زنه ، یه مدت تمام فکر و ذکرم این بود که خدایا قانون رانندگی اینجا با ایران یکی هست، پس چرا این راننده ها وقتی یه عابر پیاده رو می بینند از 100 متری می زنن روی ترمز، ولی توی ایران ما شروع به گاز دادن می کنیم؟؟؟ پس از کلی مطالعه به نتیجه رسیدم، جواب خیلی ساده بود، چون کتاب آموزش مدارس ابتدایی زیر نظر جامعه شناس و روان شناس نوشته می شه.
از زمانی که من یادمه توی کتابها و فرهنگ ما می گن " از خیابون که می خوایی رد شی ، اول به چپ نگاه بکن ، بدش به راست نگاه بکن ، اگر که ماشین نیومد ، از خیابون گذر بکن"
هنوز که هنوزه ما این شعر رو به بچه هامون یاد می دیم، اما هیچ وقت نپرسیدیم که این از کجا اومده ؟ کی گفته این درسته؟
اما واسه اینا ، یه روی یه نفر، یه جامعه شناس یا هر چیزی که اسمش هست، نشسته 10 دقیقه فکر کرده و به یک نتیجه ای رسیده که ما نرسیدیم، توی کتابها و آموزشهای اینا، وقتی بحث رد شدن از خیابون پیش میاد، یه شعر گنده به بچشون یاد نمی دن، فقط میگن " از خیابون گذر بکن"
بعله ، به همین سادگی و همین باعث می شه که بچه وقتی فردا راننده شد، یادش باشه که بهش یاد دادن که بابا عابر پیاده اصلا نیازی به چک کردن خیابون و ماشین ها نداره ، اون باید به راحتی و بدون توجه به ماشینها از خیابون رد بشه، این منه راننده هستم که باید حواسم باشه و تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل
حالا این آقای رئیس دنیا یه روز از خواب بلند می شه می یاد می گه : آموزش علوم انسانى در دانشگاه ها منجر به ترويج شكاكيت و ترديد در مبانى دينى و اعتقادى خواهد شد. و با اشاره به تحصيل حدود دو ميليون دانشجو از سه ميليون و ۵۰۰ هزار دانشجوى ايرانی در رشته هاى علوم انسانى می گه : «اين مسئله نگران كننده است زيرا توانايى مراكز علمى و دانشگاه ها در زمينه كار بومى و تحقيقات اسلامى در علوم انسانى و همچنين تعداد اساتيد مبرز و معتقد به جهان بينى اسلامى رشته هاى علوم انسانى در حد اين تعداد دانشجو نيست.»
آخه مرد حسابی ، یکی نیست بگه این علمی که تو ادعای داشتنشو می کنی توی کدوم شاخه از علوم هست؟ فکر نمی کنی که باید یکم فکر کنی با یکم از اون مخ مبارک کار بکشی؟؟؟؟؟ حالا اگر اینا اداب و معاشرت بلد نیستند، ما هم علوم انسانی لازم نداریم ، پس یک ، یک
ادامه دارد ......

همش ننگه ، همش خونه ، همش جنگه

2009-08-25T23:49:00.008+02:00

شب کلاه هر روز می یاد بلاگشو نگاه می کنه ، هر روز و فکر می کنه که چی بنویسه ، اما تا می یاد بنویسه یه قصه تلخ می شنوه، باتوم ، گاز اشک آور ، دروغ و از همه دردناک تر ، تجاوز .
آخه من این جا چی بنویسم ، از کجا بگم ، همان بهتر که شب کلاه کلاهشو بکشه سرشو دهنشو ببنده؟
نه ، چرخ گردون همیشه اینجوری نمی چرخه و به قول استاد بیژن مفید که می گه

خبر داری ، خبر داری، خبر داری که این دنیا همش ننگه ، همش خونه ، همش جنگه ، نمی دونی نمی دونی ، نمی دونی که گاهی زندگی ننگه، نمی بینی نمی بینی، نمی بینی که دست افشان و پای کوبان و خرسندند ، نمی بینی که می خندند ، نمی بینی دلم تنگه ، ......
اما اینجور نمی مونه و این دل ،تنگ نخواهد ماند ،

که من بار دیگر از این جهان بیدار خواهم شد،
به سوی قبله خواهم رفت ،
به سان یار خواهم شد،
ولی نه در همین لحظه ،
بباید رفت راهی سخت و ناهموار،
برادروار،
صدایت را میان این صداها می شناسم،
از پس این همه فاصله،
با تو ام،
با تو که صدای عدالت خواهیت،
به گوش آنان که فریاد عدل شان گوش فلک را کر کرده نمی رسد،
به پایداریت حسودیم می شود،
پایدار باش

ای ایران

2009-06-02T19:15:00.004+02:00

کاش جوگیر نمی شدیم، کاش مثل زمانی که برای خرید یک چیز کوچک تمام مغازه های کوچه و بازار را زیر و رو می کنیم، برای سرنوشت مملکتمان هم همین کار را می کردیم.
اگر تو و او، با هم می خواهید از یک عقیده دفاع کنید، من باید فکر کنم، من هم باید به عقیده خودم فکر کنم، من باید خودم تصمیم بگیرم ، نه آنکه از بقیه پیروی کنم ، نه آنکه با چند آهنگ احساسی یا چند قطره اشک ، پیرو یک عده بشم. تصمیم با منه
یادم باشه که آهنگ ای ایران را هر وقت بشنوم، دلم می خواد سینه ام را سپر کنم و محکم بایستم، این بخاطر اونی نیست که اون بالا ایستاده، این بخاطر حسیه که من به ایران دارم. پس یادم باشه که با گوش دادن و زمزمه کردن یک سرود ناسیونالیستی در یک استادیوم بزرگ جوگیر نشم و فکر کنم.
اگر آش همون آشه و کاسه همون کاسه، با تعریف از یک غذا نمی شه تصمیم گرفت ،اما بعضی وقتا از سر گرسنگی اون غذایی که یکم دوستش داری رو مجبوری بخوری، پس فکر می کنم، تصمیم می گیرم و انتخاب می کنم.

Memorable quotes

2009-05-21T04:21:00.001+02:00

we can't prevent what we can't predict and enjoy this beautiful day cause we have too few of them

دلتنگ

2009-05-12T03:43:00.001+02:00

دلتنگ همیشه دلتنگه .. دلتنگی برای یه نفر یا یه مکان یا هر چیز دیگه نیست . دلتنگی یعنی داشتن یه قصر توی جنگلی که حتی یه حیوون هم به تو نگاه نمی کنه ... دلتنگ یعنی عاشق ، منظور از عشق تنهاییه ، همون تنهایی که باعث می شه این وبلاگ نوشته بشه ، توی شهری که با تمام آدماش دوست باشی و همه هم دوست داشته باشن.... اما تنها باشی یعنی دلتنگ ،،،،،
کاش می شد تنهایی رو با کسی تقسیم کرد . با من باش ... اگر تنهایی

کی می گه زندون بده؟

2009-05-12T03:34:00.002+02:00

می دونی؟ بعضی وقتها هست که اگر غمگین ترین آهنگ دنیا رو هم گوش بدی، بازم خوشحالی .
من با این مخالفم که می گن آهنگ غمگین یا شاد. چون آدم تا خودش احساس غم نداشته باشه موسیقی غمگین نمی شه ..... پس کاش در هنگام شنیدن شاد ترین آهنگها غمگین نباشی ؛
اشک چشمای آدمها رو می شوره ... خوشکل می کنه، اما هق هق نه

آسمون زندگی

2009-05-12T03:28:00.002+02:00

آسمون زندگی هر آدمی یه روز آبی می شه و یه روز ابری ، اما روزهایی که ابریه با هم فرق می کنه . یه روزهایی هست که ابرش سیاه اما برای تو بارون عشق می باره ، یه روزهایی هست که آسمون آبیه، اما از بس که آبیه برای تو رنگ باخته ، از این دائم آبی بودن خسته شدی و می خوای طوفان بیاد و همه چیز رو به هم بریزه تا شاید تو دلیلی واسه تغییر پیدا کنی .
امروز آسمون طوفانی بود

بالاترین بالاتر از همیشه

2009-02-07T21:06:00.005+01:00

چرا؟ آخه چرا بالاترین؟
همه چیز باید با زور باشه؟ ما کی یاد می گیریم که برای اظهار مخالفت با یک جریان یا یک فرد یا گروه نباید ریشه اون رو خشکوند، اگر من با تو مخالفم یا می خوام از تو بهتر باشم ، باید با تو مناظره کنم، نه اینکه تو رو از بیخ و بن از بین ببرم، دیگه دوره این حرفها گذشته ، اگر امروز بالاترین رو هک می کنید، فردا بالاترین از یه جای بالاتر با هزاران طرفدار بیشتر طلوع می کنه.
اگر یک کاریکاتوریست ، یک کاریکاتور مخالف با عقاید ما می کشه ، جوابش مرگ نیست ، جوابش یک کاریکاتوره. اگر تحمل خبررسانی به مردم رو ندارید ، جوابش هک نیست ، جوابش ساختن یک سایته که با مطالب بهتر مخاطبان بیشتر به خود رو جلب کنه.
بالاترین بی گناهه، بالاترین فقط یک سیستمه ، با هک کردن اون هیچ کار مثبتی انجام نمی شه. اگر مردی ، سایتی بساز که بالاتر از بالاترین باشه و اگر نه، این منبع اطلاع رسانی رو خراب نکن.
چرا اینجوری شدیم؟ بخدا تقصیر هیچکس نیست. من و تو باید تحمل شنیدن حرفهای هم رو داشته باشیم. من و تو نباید با زور خودمون رو نشون بدیم. من و توایم که ایرانی هستیم.

هر دم از این باغ بری میرسد،تازه تر از تازه تری میرسد

2008-12-31T03:51:00.009+01:00

واقعاً که
گل کاشتیم، حمله به باغ قلهک توسط دانشجویان، بله، دانشجویان، البته واضح و مبرهن است که واضح و مبرهن نیست ، آیا این اشخاص دانشجو هستند یا شعبان بی مخ ها، در این حال و هوای سیاسی، که روابط دیپلماتیک ایران با همه کشورها در حد بسیار عالی می باشد، این یک کار فقط مانده بود، که به حول و قوه الهی آن هم انجام شد.
به کجا می رویم؟ سنگ چه کسانی را به سینه می زنیم؟ پرچم خودمان کو که امروز پرچم حزب الله و فلسطین را به دوش می کشیم؟ آن زمانی که کودکان و فرزندان این مملکت را به گلوله بسته بودند، آن زمانی که تک تک زنان و دختران مرزی را مورد تجاوز قرار می دادند، آن زمانی که دسته دسته جوانانمان را قتل عام می کردند؟ آن زمانی که جنگ 8 روزه 8 سال به طول انجامید، همین چند روز پیش که سربازان بی گناه را گروگان گرفتند که همه را کشتند، کجا بودند کسانی که پرچممان را دوش بکشند و ملک کشور دیگری را به آتش؟ مدافع حقوق بشر کجا بود؟
چه بر سرمان آمده؟ آهااااااااای، آقای محترمی که دارید ملک انگلیس در کشورت را به خاطر ظلمی که در حق مردم مملکتی دیگر شده به آتش می کشی و پرچمشان را به دوش، کجا بودی وقتی با صدای آژیر قرمز همکلاسیهای ابتداییم در پله ها ی پناهگاه زیر دست و پا له می شدند و از ترس قالب تهی می کردند؟ کجا بودی، وقتی خانواده سرباز بی گناه، چشم انتظار پسر رشیدشون بود ند، تا از خدمت مقدس سربازی بازگردد؟ برادر حزب اللهت اون موقع داشت سفارت کدوم کشور رو به خاطر ظلمی که در حق من و هموطنان تو شده بود، به آتش می کشید؟
درگیر کدام جریان شده ایم؟ خودمانیم که داریم زیر دست و پا له می شویم. هنوز که هنوز است تاوان ندانم کاریه تسخیر سفارت خانه ها را از 30 سال پیش، می پردازیم و هنوز که هنوز است باز جو گیر شدن ما را رها نمی کند.
تا وقتی این گونه جو گیر باشیم، آش همان آش است و کاسه همان کاسه، چه خاتمی باشد، چه احمدی نژاد، چه بازرگان، چه شاه.... تا زمانی که پیرو جمع باشیم همین است، فرهنگ سیخی چند؟ جای بسی تعجب است که نیروی انتظامی می تواند جلوی هر گونه اغتشاش و مخالفت علیه نظام را بگیرد اما نمی تواند این اوباش که آبروی ایران را در مجامع بین اللملی می برند، کنترل کند.
چه خبر است؟ چه کسی پشت این ماجراست؟ خصومت با اسرائیل است یا فروشگاه بنتون بخاطر نپرداختن حق حساب؟ خصومت با امریکاست یا باغ قلهک که ملک دولت بریتانیاست؟ پس اینجا پیام تبریک سال نو برای مردم انگلیس دیگر چه صیغه ایست؟؟
یادمان نرود که تمام خبرگزاری های دنیا، این گروه را به ترجمه از خبرگزاریهای ایران "دانشجویان" نامیده اند.
مبارک باشد

رونمایی دلیل رکود اقتصادی

2008-12-10T02:21:00.011+01:00

این روزها همه در مورد رکورد اقتصادی اطلاعاتی دارند، اما وقتی خارج از ایران باشی، یک سری مسائلی رو می بینی که شاید در داخل ایران قادر به مشاهده اونا نیستی.
به نظر من، سر منشاء رکود اقتصادی کسی نیست جز چین. چینیها در 10 سال گذشته با تلاش فراوان توانستند تولیدات خود را افزایش بدهند و جالب اینجاست که در چین هر نمونه کالایی که فکر کنید تولید می شود. از پوشاک گرفته تا کامپیوتر، صنایع دستی، چینی آلات یا ماشین آلات و حتی تسلیحات. دانستن این نکته خالی از لطف نیست که در چین علاوه بر اینکه هر کالایی تولید می شود، همه کالاهای ارزان قیمت و تقلبی نیز از چین صادر می شود و در بعضی مواقع قیمت کالا از هزینه حمل و نقل آن هم ارزان تر است، چه برسد به مواد اولیه یا کاری که روی آن انجام شده. نکته دیگر اینکه در اروپا و آمریکا اکثر مردم، مشتریان پر و پاقرص اجناس چینی هستند و با توجه به قیمت، از کیفیت پایین چشم پوشی کرده و فرهنگ " با همین پول چند تا جنس چینی می شه خرید" در این کشور ها جا افتاده است.
تا حدود دو سال پیش تمامی کارخانه جات و صنایع، شعبه ای رو در داخل چین دایر می کردند به این دلیل که نیروی کار در این کشور به صورت روزی یک دلار تا 50 سال بود و ارزانی نیروی کار باعث ارزان در آمدن قیمت تمام شده کالا می شد و نیز تکنولوژی به چین وارد شده و چینیها علوم کشور های توسعه یافته رو به صورت مجانی فراگرفتند.
از دو سال پیش جریانی در چین شروع شد که اتحادیه های کارگری شروع به حمایت از کارگران کردند و دیگر هیچ کارگری حاضر به کار با حقوق روزی یک دلار نیست و بخاطر همین تولید بسیاری از کمپانی ها در چین موقف و یا باعث گرانی بسیار از کالاهای اساسی چینی، که دارای کیفیت خوبی بودند شد. از طرفی نیروی کار هم در چین به دلیل آموزشها و فشارهای دولت بر مساله جمعیت و تنظیم خانواده ، رو به کاهش است. این باعث کاهش تولید، کاهش درخواست کالای اولیه از کشورهای توسعه یافته، کاهش درخواست نفت، کاهش قدرت خرید مردم، کمبود نقدینگی و در آخر رکود اقتصادی شد.
لازم به ذکر است که امروزه چینی ها شروع به فراگرفت علوم جدید کرده اند تا بتوانند علاوه بر تولید کالا، در تولید علم هم دنیا نقش بسزایی داشته باشند. بسیاری از آنها در کشورهایی مانند آمریکا، کانادا، المان، سوئد و اکثر کشور های اروپایی کشغول به تحصیل هستند و جالب اینجاست که به راحتی قادر به پرداخت هزینه های تحصیلی و زندگی خود نیز می باشند.
حال ما چه کرده ایم؟ ایران در چه مرحله ای از خود کفایی قرار دارد؟ آیا خود کفایی کافی است؟ نقش انرژی هسته ای چیست؟ چه کسی در حال مطالعه نیاز ایران به صادرات غیر نفتی است؟ فکر ترمیم نظام و یا تغییر آن تا کی می خواهد ذهن دانشجویان و دانشگاهیان ما را اشغال کند؟ اگر قرار است همه به مسائل سیاسی و فرهنگی فکر کنند، کسی برای توسعه علوم باقی می ماند؟ آیا اقتصاد شرط اول گسترش دیگر مسائل جامعه نیست؟ چند درصد از وب سایت های فارسی زبان به صورت علمی در مورد اقتصاد مطلب می نویسند؟ پربیننده ترین مطلب اقتصادی وب سایت های فارسی زبان "مقايسه قيمت بسياري از كالاها با قبل از دوره احمدي نژادي كه وعده ارزاني داد" است. اگر باور ندارید به سایت بالاترین بروید و قسمت اقتصادی را مشاهده کنید.

نوشتن مطلب در مورد مسائل اقتصادی کار من نیست اما چیزهایی که در دنیا مشاهده می کنم رو می تونم تفسیر کنم.
البته دلیل اینکه این مساله مورد توجه من قرار گرفته، دیدگاه اقتصادی من نیست بلکه این مساله تاثیر بسزایی در گسترش علوم نیز دارد که در پست های بعدی، بیشتر به آن می پردازم.

زبل خان

2008-12-08T21:21:00.006+01:00

یادش بخیر، بچه که بودیم، کارتونهای خیلی زیبایی از تلویزیون پخش می شد، آخه یه عده بودن که دلشون واسه بچه ها می سوخت و سواد رفتار با بچه ها رو داشتند و حداقل یه روانشناس داخلشون بود که اصول رفتاری و روانشناسی کودک رو یه ذره مد نظر داشته باشه.
یکی از این کارتونها زبل خان (پامپالینی) بود که یک کارتون لهستانی است.
چند روز پیش افتخار آشنایی با یکی از دست اندر کاران این کارتون به اسم "استنسلاو زابارمسکی" رو داشتم که مرد بسیار شوخی بود. البته تم طنز این کارتون، برگرفته از شوخی های لهستانیست که بسیار خنده دار و جالبه. با دیدن اون، خاطرات کودکی برام زنده شد.
در ادامه یکی از قسمتهای این کارتون رو می تونید مشاهده کنید.

مشکل کجاست؟

2008-11-30T19:00:00.008+01:00

آخرین روز ماه نوامبر، روز جشن شروع کریسمس ، آره مثل اوایل اسفند. اینجا شیرینی می پزن و بازار کریسمس شروع می شه، از اون روز 4 هفته تا سال جدید مونده، 4 تا شمع به نشونه 4 هفته باقی مونده و ...
واسه من یه حس دیگه داشت، واسه ایرانیی که می خواد به اونایی که فرهنگها و سنت های کوچیک مملکتش رو نمی دونن، توضیح بده که چه خبره...
یکی از دوستای سوئدی که پسر بسیار مهربونی هست از من دعوت کرد که قبل از مراسم آتیش بازی، با اون و خونوادش و دو سه تا از دوستان مشترکمون قهوه و شیرینی بخوریم. از صبح همون روز خودش و یارش داشتن توی آشپزخونه شیرینی می پختن تا ساعت دو، که قرار بود خونواده دوست من بهشون ملحق شن. ساعت دو شد و مثل همیشه زنگ آپارتمان من رو زدند که بیا و با ما باش.
من به اونا ملحق شدم و مراسم شروع شد . ابتدا یکی از 4 شمع قرمز رو روشن کردند به مناسبت شروع 4 هفته باقی مونده و قهوه و شیرینی و شربت. یاد روزای آخر اسفند افتادم که مردم همه به جنب و جوش افتادن واسه خرید شب عید، یاد سبزه و یاد هزار تا چیز دیگه که فقط توی ایران می شه دید و داشتم به این فکر می کردم که چقدر سنت های کهن ما قشنگه. کم کم سر صحبت باز شد و مادرش از من پرسید شما اینجا چی می خونید و من جواب دادم و بعد از اون بحث سر ایران شد. من شروع کردم به تعریف از کشورم که جمعیت تهران که پایتخت ماست 17 میلیون نفره و این دو برابر جمعیت کل سوئد و این که این شهر و حتی شهر من ،شیراز، پر از آپارتمانهای لوکس، اتوبان، جاهای دیدنی و .... هست. بحث که پیش رفت کم کم احساس کردم که فکر می کنن این ساختمون های سر به فلک کشیده مثل محله های چین یا هند هست یا همه مردمم مثل مورچه توی جاهای شلوغ و کثیف زندگی می کنن. وقتی می گفتم که خیابون های ایران زیاد فرقی با اینجا نداره، نگاهاشون این حرف منو زیاد قبول نداشتن.
توی اون موقعیت تنها کاری که تونستم انجام بدم این بود که بگم: دوست دارید یه فیلم در مورد این ببینید؟ فیلمی که شاید توی رسانه های خارجی نبینید. شاید این جوری بفهمید که من چی می گم.
فیلم رو نشون دادم، نفهمیدم چرا وقتی فیلم داشت پخش می شد، بغض گلوم رو گرفته بودو اشک توی چشمام جمع شده بود.
ولی نه، الان می فهمم چرا. واسه اینکه مملکت من از همه لحاظ غنی هست و از همه لحاظ کامل، منابع، مخازن، فکر، جوان، زمین، آب و هوا، استعداد، اقلیم های متفاوت، اندیشه، فرهنگ، هنر و ... . اما آخرش از خودم پرسیدم پس اگر این جوره من اینجا چکار می کنم؟ می دونی جواب چیه؟ مملکت من همه این ها رو داره، اما این سوال توی کله من و توست که پس مشکل کجاست؟ تقصیر کیه؟ باید کی عوض بشه تا درست بشه؟ آیا اگر کردان رو عوض کنیم یا احمدی تژاد بره دیگه اوضاع خوب می شه؟ خاتمی بیاد بهشت می شه؟ بازم من می مونم یه دنیا سوال که چرا؟ چرا؟ چرا؟
من با این ایده مخالفم که قبل از انقلاب همه چیز خوب بوده و شاه خوب بوده و یا هر چیز دیگه، اگر خوب بود هیچ کس انقلاب نمی کرد. اگر نظام اسلامی رو نمی خواستن، کسی رای نمی داد. مشکل خود ماییم، ما نمی خواییم همه چیز خوب باشه، ما همه چیز رو واسه خودمون می خواییم، حاضر نیستیم که یه قدم واسه بهتر شدن اوضاع بر داریم و فقط بلدیم به اونی که اون بالا نشسته خرده بگیریم.
مشکل منم که توی بازار تهران ثروتم داره از پارو بالا می ره و بازم دارم به زمین و زمان خرده می گیرم . مشکل منم که درآمدم از راه معلمی کفاف زندگیم رو نمی ده، اما بازم حاضر نیستم به اونایی درس می دم، آموزش زندگی بدم تا نسل بعد از من به این مشکل گرفتار نشه. مشکل منم که خونه و ماشین و زندگیم روبراست اما باز هم حرص می زنم واسه بیشتر و بیشتر. مشکل منم که جوونم، خونه و ماشین ندارم و حاضر هم نیستم با یه کار کوچیک شروع کنم تا برسم به یه جای بزرگ. می خوام از همین اول برم بشینم پله آخر. مشکل ماییم که نمی خواییم خشت اول رو درست بذاریم ولی انتظار داریم دیوار استوار و درست و مقاوم باشه. مشکل ماییم که به بچه هامون یاد نمی دیم که آدم کشتن بده، اما اگر یکی آدم کشت اعدامش می کنیم. مشکل ماییم که دلمون نمی یاد روی مسائل روانشناسی ، جامعه شناسی و نوع آموزش از کودکی سرمایه گذاری کنیم، اما توقع داریم کسی اشتباه نکه و اگر اشتباه کرد با اشد مجازات ترتیبشو می دیم، اما نمی دونیم که با این کار چیزی درست نمی شه و جامعه سالم نمی سازیم.
مشکل اصلی نبود مطالعه صحیحه ، نبود آموزش صحیح، عملکرد صحیح، اینجایی که من هستم اصول علومشون درباره آدم شناسی و آدم سازیه، اما توی مملکتم این جور نیست. همه به درامد زایی و یا کارهای دیگه فکر می کنند. مشکل نبود علمه و نبود علم همه چیز رو نابود می کنه....
اگر من بخوام و تو بخوای، مهم نیست که کی داره مملکت رو اداره می کنه، من و تو باید خودمون رو اداره کنیم، اون وقت همه چیز خودش درست می شه، چون من و تو درست شدیم.

فیلمی که واسه اونا پخش کردم رو می تونید در ادامه ببیند.

واکنش مردم امریکا در برابر مسلمانان !!!

2008-11-22T16:15:00.009+01:00

"اگر شما بودید چه می کردید؟"
این عنوان برنامه ای است که از شبکه ABC امریکا پخش می شود . کار این برنامه بررسی عکس العمل مردم عادی در برابر مسائل اجتماعی است.
"جان کنیونس" که سازنده این برنامه است، با قرار دادن دوربین مخفی در مکان های عمومی، عکس العمل مردم را در برابر مسائل مختلف اجتماعی بررسی می کند. در این قسمتی که مشاهده خواهید کرد، عکس العمل مردم امریکا در یک فروشگاه به رفتار فروشنده ای است که از فروش به یک زن مسلمان با حجاب، خودداری می کند. البته فروشنده و زن مسلمان هر دو بازیگر هستند و دوربینهای مخفی در مکان های مختلف این فروشگاه جاسازی شده است. این قسمت از برنامه را می توانید در همین پست مشاهده کنید.
در این قسمت از این سریال اجتماعی، نظر کارشناسی یک روان شناس را نیز می توانید مشاهده کنید. فروشنده، زن مسلمان را تروریست و شتر سوار خطاب می کند تا حس انسان دوستی باقی مشتریان را بر انگیزد. زیباترین عکس العمل، واکنش مردی است که به طرفداری از زن مسلمان بر می خیزد و می گوید فرزند من پس از یک سال از جنگ عراق برگشته، اما هیچ ربطی به باقی مسلمانان ندارد. حس انسان دوستی این مرد اشک را از چشمانم جاری می سازد. من اهل مباحث دینی و مذهبی نیستم، اما این یک مسئله انسان دوستانه است. واکنش یکی دیگر از مشتریان که با فروشنده آمریکایی هم عقیده است نیز جالب است. شخصیت زن بازیگر نقش مسلمان، بر گرفته از یک دختر مسلمان امریکایی است که واقعا با چنین مشکلاتی مواجه است.
در پایان روز، 13 نفر در حمایت از زن مسلمان برخواسته اند. 6 نفر با فروشنده همراه شدند و 22 نفر بی تفاوت بوده اند. برای دیدن اپیزود های دیگر این برنامه اینجا کلیک کنید.
در زیر می توانید فیلم این قسمت از این برنامه را تماشا کنید.

موسیقی تلفیقی

2008-11-20T23:12:00.017+01:00

دبیرستان که بودم یا شاید هم از راهنمایی ، بهترین تفریحم گوش دادن موسیقی و نواختن کی بورد بود. بعد ها که وارد دانشگاه شدم و حتی هنوز هم این مسئله گریبان گیرم هست. قبل و بعد از دوم خرداد مشتری پر و پا قرص کاست های جدید بودم و شاید روز بعد از به بازار اومدن هر کاست، یه دونش توی دست بنده بود.

بعد از دوم خرداد وضعیت موسیقی خیلی بهتر شد و من تمام کاست هایی پاپ جدید رو می خریدم ، آره درست خوندید، تمامشون. همون جور که همه دوستام منو می شناسن، به خرید یک اثر ،به عنوان حمایت از کار خواننده، اهمیت می دم و قابل توجه که آلبوم های ارزشمند رو علاوه بر داشتن mp3 ، به عنوان حمایت از خواننده، به صورت اورجینال تهیه می کنم.

اون اوایل واقعا همه آثار هنری در حد عالی بودن و نمی شد از یکیش گذشت. با خرید یک اثر، حاصل تلاش کسانی رو می خریدی که 20 سال واسه این کار زحمت کشیده بودن و این آثار ارزشمند حاصل 20 سال مجوز کار نداشتن بود. کسانی مثل فرهاد، عصار، اصفهانی، حسین زمان،بابک امینی، فواد حجازی، گروه آرین، شادمهر عقیلی،ناصر عبداللهی، مسعود خادم و... .بازار ویدئو کلیپ ها هم داغ شده بود و با همکاری صدا و سیما کارهای خوبی ارئه شد. البته من هم از قافله عقب نمودم و همون موقع ها بود که تصمیم گرفتم که یک ویدئو کلیپ بسازم که داستانش رو بعدها همین جا منتشر می کنم. حتی یه جایی شروع به تهیه گزارش وخبر از کارهای جدید برای روزنامه کردم.

اوایل (بعد از دوم خرداد) اینجوری بود که همه این هنرمندان با هم دوست بودن و با هم کارهای زیادی انجام می دادن ، هنوز آهنگسازها خواننده نشده بودن، نوازنده ها آهنگ ساز و خواننده ها هنر پیشه. اما بدها کم کم همه چیز خراب شد. کارهای اکوستیک تبدیل شد به کارهای دیجیتال، امروزه با استفاده از تکنولوژی کامپیوتر ، وقت به بازار آمدن ترانه های بازاری که در استودیو های خانگی کار شده، رسیده و این که با استفاده از کامپیوتر همه می تونن توی خونه خواننده بشن و هر چی دلشون می خواد رو بخونن، اوضاع یه جورایی قاراش میش شده. اینترنت هم به این قضیه خیلی کمک کرده و تمام کارهای جدید رو راحت می تونی آپلود و دانلود کنی. کار به جایی رسیده که دیگه اصلا نظارتی نیست و دیگه بودجه بنده کفاف خرید همه کارها رو نمی ده و دیگه کارهای ارزشمند هم کم شده. البته بحث موسیقی پاپ یک بحث گستره هست که باید در یک پست کامل بهش بپردازم.

همه اینا رو گفتم تا یه داستان براتون بگم:
یه روز بنده حقیر که در سال دوم دانشگاه بودم، با توجه به کمبود بودجه جهت خرید یک اثر خوب ،به فروشگاه فارس نوا، واقع در شیراز، چهار راه زند، پاساژ سینما مترو مراجعه کردم. از اونجا که تعداد آثار جدید زیاد بود و من به دنبال یه آهنگ خاص می گشتم، تنها راه پیدا کردن اون آهنگ خاص مشورت با فروشنده محترم بود. این فروشنده محترم، از اون آقایونی بود با تیپ شبیه به هنرمند ارجمند "جواد یساری"، با همون موهای فرفری و سبیل. قابل توجه که یکسال پیش که ایشون رو زیارتشون کردم، موها صاف شده بود و سبیلی در کار نبود. این آقای فروشنده، به نظر خودشون یک منتقد در کار موسیقی بودن و تمام آثار موسیقی رو انالیز کرده و صاحب نظر به حساب می اومدن ، البته تمامی آثار رو حداقل یک بار گوش می دادن و متخصص در انداختن انواع موسیقی به ملت شهید پرور نیز بودند. ناگفته نماند که قبل از اینکه ملت، شهید پرور باشند هم ایشون به همین کار مشغول بودند. سوای اینکه بعد از اتمام کار سوار بر موتور هندا، به منزل یا هرجای دیگه تشریف می بردند (ایشون هنوز هم در فارس نوا مشغول به کار هستند). آلبومی که مد نظر من بود یک موسیقی تکنو بود که خواننده ای به صورت دشتی ، با ریتم تکنو همنوایی می کرد و چون این موسیقی رو توی تاکسی شنیده بودم، اسم خواننده و آلبوم رو نمی دونستم. آخه اون زمان، برای اولین بار این نوع موسیقی به گوش من خورده بود و خوب سبک جدیدی بود و با توجه به تنوع طلبی بنده در موسیقی، مشتاق پیدا کردن اون آلبوم بودم. نکته ای که اینجا باید عرض کنم اینه که در اون زمان هنوز موسیقی زیرزمینی وجود نداشت و اینترنت اونقدر گسترش پیدا نکرده بود و با توجه به اینکه می دونستم این کار، یک کار لوس آنجلسی نیست، اطمینان داشتم که این کاست رو می تونم از این فروشگاه تهیه کنم.

بنده با یک حالت خاص (که نشان گر علم بنده به موسیقی باشد) وارد فروشگاه شدم و به سراغ فروشنده محترم رفتم، پس از یک سلام و ایجاد یک رابطه چشمی درخواست خودم رو اینجوری مطرح کردم: ببخشید، یه کار هست که خواننده با ریتم تکنو به صورت دشتی می خونه، اون کار رو می دونید چیه ؟
در اینجا یکی از بدترین لحظات زندگی من اتفاق افتاد. فروشنده محترم ابتدا پوزخندی زد و سپس قهقه و با اشاره به من و نگاه به مشتریی که کنار من ایستاده بود، ایشون رو نیز به تمسخر بنده دعوت کرد. من که هنوز در ندانستن دلیل این خنده قوطه ور بودم، جهت جلوگیری از نشان دادن عصبانیت خودم، لبخند ملیحی به هر دو تحویل دادم و با همون حالت پرسیدم: حرف خنده داری زدم؟ آقای فروشنده محترم با همون خنده فرمودند: آخه پسر خوب (سن بنده زیر سوال رفت)، مگه می شه، من 30 سال کارم اینه ،تا حالا همچین خزعبلی به گوشم نخورده، من نمی دونم شماها دنبال چی هستین؟ آخه عزیزم، شما که از موسیقی چیزی نمی دونی ( با حالت خبری)، نمی دونی دشتی چیه ( باز خبری)، واسه چی همه چیز رو با هم قاطی می کنی، می یایی اینجا. آخه پسر جون، دشتی که با تکنو قاطی نمی شه، اصلا می دونی دشتی چیه؟ برو عزیزم، برو، ما از این چیزا نداریم، البته هیچ جا ندارن، اول برو یاد بگیر دشتی چیه بعد بیا دنبالش بگرد.

شما بودید چه عکس العملی نشان می دادید؟ واقعاً چه جوری من می تونستم جواب ایشون رو بدم؟ چجوری می تونستم به ایشون بفهمونم که من حداقل تا اون تاریخ 7 سال بود موسیقی کار می کردم با سازهایی مثل کی بورد ، پیانو، سنتور، تارو ویولون کاملا آشنا هستم و دو تاش رو به صورت حرفه ای کار می کنم . من فقط گفتم : مرسی و خداحافظی کردم و اومدم بیرون و نفهمیدم چجوری رسیدم چهارراه ملاصدرا.

مهم نیست که اون روز من چقدر سبک شدم، مهم اینه که امروز داشتم یک اهنگ از شهاب بخارایی رو گوش می دادم و با گوش دادن اون و موسیقی تلفیقی (همون دشتی با ریتم تکنو) یادم به این حکایت افتاد. جالب تر اینکه موسسه فارس نوا یکی از پخش کنندگان موسیقی تلفیقی (همون دشتی یا هر دستگاه موسیقی دیگه با ریتم تکنو یا چیزای دیگه) در ایران است و هنوز هم مدیر فروششون همون فروشنده محترم هستند.

در پایان بنازم صداتو، محسن نامجو در آهنگ "یارم بیا" از گروه کیوسک در آلبوم " باغ وحش جهانی" . لحظاتی از این آهنگ رو با کیفیت پایین، می تونید اینجا گوش کنید.

یواش یواش

2008-11-09T02:27:00.004+01:00

می نویسم بابا ، می نویسم
یواش یواش راه می افتم ، نمی خوام مطالب الکی و بیهوده رو اینجا بزارم ، علاوه بر حرفای دل ، چیزهای زیاد دیگه ای هم هست که می شه اینجا نوشت ،مثل تکنولوژهای جدیدی که اینجا می بینم و اتفاقاتی که واسه آدم می افته و یا خاطرات تلخ و شیرین
تا چه شود ، منتظر باشید

اولین بلاگ

2008-11-07T23:47:00.002+01:00

وبلاگ رو با یک وبلاگ در مورد IT حدود 8 سال پیش شروع کردم ، اما بعد از یه مدت خسته شدم ، چون مشتری نداشت ، ملت با ایمیل حال می کردن ، اما امروز می دونم که مشتری داره
پس سلام